Για να επικοινωνήσετε μαζί μας χρησιμοποιήστε τους παρακάτω τρόπους.

Τηλ.     2231 0 46500

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

http://www.karp.teilam.gr/

ΤΟ ΤΜΗΜΑ

Το Τμήμα Δασοπονίας & Δ.Φ.Π.  ανήκει στο Παράρτημα Καρπενησίου του Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος (Τ.Ε.Ι) Λαμίας. Το Τμήμα αρχικά ιδρύθηκε το 1983 ενταγμένο στη Σχολή Τεχνολόγων Γεωπονίας του Τ.Ε.Ι. Μεσολογγίου. Με αυτό το καθεστώς λειτούργησε μέχρι το 1994. Στη συνέχεια εντάχθηκε στο νεοϊδρυθέν Τ.Ε.Ι. Λαμίας

Το Τμήμα Δασοπονίας & Δ.Φ.Π. στοχεύει στην παροχή εκπαίδευσης ανώτατου επιπέδου εφαρμοσμένης επιστημονικής γνώσης στη Δασοπονία και στο Φυσικό Περιβάλλον, ενώ ταυτόχρονα προωθεί σύγχρονες δασοπονικές τεχνολογικές δεξιότητες.

Το Τμήμα συμμετέχει ενεργά σε Ευρωπαϊκά Ερευνητικά Προγράμματα και συμβάλλει σημαντικά στην εφαρμοσμένη δασική έρευνα στην Ελλάδα. Ακόμη αναπτύσσει συνεργασίες με άλλα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της Ελλάδας και άλλων χωρών, καθώς και με Φορείς και επιχειρήσεις συναφείς με την Δασοπονία.

Το Τμήμα Δασοπονίας & Δ.Φ.Π. αποτελείται από δύο Τομείς:

1. Τον Τομέα Δασικής Παραγωγής και Έργων
2. Τον Τομέα Προστασίας και Διαχείρισης Φυσικού Περιβάλλοντος

ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ

Το Τμήμα Δασοπονίας & Δ.Φ.Π. έχει

• 12 μέλη μόνιμου εκπαιδευτικού προσωπικού

• 3 μέλη Ειδικού Τεχνικού Προσωπικού

• 1 μέλος τεχνικού και διοικητικού προσωπικού

• 18 μέλη έκτακτου εκπαιδευτικού προσωπικού και

• περίπου 400 ενεργούς φοιτητές.

Στο Τμήμα λειτουργούν άριστα εξοπλισμένα εργαστήρια για τη διεξαγωγή των εργαστηριακών μαθημάτων και των ασκήσεων πράξης καθώς και για εφαρμοσμένη έρευνα. Οι φοιτητές ενθαρρύνονται να συμμετέχουν και στις ερευνητικές δραστηριότητες, με τη συμμετοχή και σε ερευνητικά προγράμματα.

http://62.103.78.248/

Ιστορία Τμήματος

Η στρατηγική επιλογή χωροθέτησης του Τμήματος Διοίκησης Συστημάτων Εφοδιασμού (Logistics) κοντά στο μεγαλύτερη βιομηχανική ζώνη της χώρας είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία του Παραρτήματος του Τ.Ε.Ι. Χαλκίδας στη Θήβα.  Το Τμήμα λειτούργησε για πρώτη φορά το χειμερινό εξάμηνο του ακαδημαϊκού έτους 2005-2006.  Αναπτύσσοντας τόσο τις εκπαιδευτικές όσο και τις ερευνητικές δραστηριότητες του ενταγμένο στον παραγωγικό ιστό το Τμήμα διασφαλίζει την μέγιστη δυνατή εξοικείωση των αποφοίτων με τις παραγωγικές δομές και τις πραγματικές συνθήκες εργασίας.

Η δημιουργία του Τμήματος στηρίχθηκε στις πιεστικές και συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες της παγκοσμιοποιημένης αγοράς για αποτελεσματική εφοδιαστική διαχείριση προϊόντων και υπηρεσιών, αφού στον σύγχρονο ανταγωνιστικό επιχειρηματικό περιβάλλον η αποτελεσματική εφοδιαστική διαχείριση αποτελεί καθοριστικό παράγοντα επιτυχίας.

http://www.ucg.gr/index.php?lang=gr

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ

http://www.poa.ucg.gr/

Ιστορικό

http://www.teilam.gr/amf_temp.html

http://www.dimos-xalkideon.gr/

Η Χαλκίδα, κοσμοπολίτικο αγαπημένο κέντρο, πόλη του Ισαίου, του Λυκόφρωνα, του Ν. Σκαλκώτα, του Ορέστη Μακρή, του Γ. Σκαρίμπα, του Ν. Κριεζώτη, του Μυταρά αλλά και πολλών άλλων προσωπικοτήτων. Βρίσκεται σε περίοδο λαμπρής αναγέννησης και πολιτιστικής έξαρσης.

Ο περιηγητής μπορεί να αισθανθεί την εναλλαγή ταραχής και γαλήνης στην ανθρώπινη ψυχή ,παρατηρώντας τις εναλλαγές του παλιρροιακού φαινομένου της πλημμυρίδας και της άμπωτης του πορθμού. Ένα φαινόμενο που έχει προκαλέσει τον θαυμασμό και το ενδιαφέρον ανθρώπων από τα πολύ παλιά χρόνια, τόσο από αστρονομικής και γεωφυσικής άποψης όσο και από φιλοσοφικής.

Η μοίρα της ήταν και θα παραμείνει άρρηκτα δεμένη με τη μοίρα του πορθμού του Ευρίπου.

• Ιστορία της Χαλκίδας
• Εύριπος
• Ναοί
• Διατελέσαντες Δήμαρχοι
• Η Χαλκίδα στα αρχεία της ΕΡΤ

ΤΟΠΙΚΑ

Τ.Ε.Ι. Χαλκίδας
Η Αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα
Σερβιτόρος της Εύβοιας
Eviaportal.gr
Crazywaters.gr

Ραδιόφωνο "Sok FM 104,8"
Ραδιόφωνο "Live FM 89,6"
Ραδιόφωνο "nrg95"

Ραδιόφωνο"popfm891"

Ραδιόφωνο"justradio"

Ραδιόφωνο"kosmos100"

Ραδιόφωνο "Kανάλι Εύριπος 90 FM Stereο"
Τουριστικός Ερμής - Ηλεκτρονικό Κέντρο Εμπορίου Τουρισμού

Σύνδεσμοι Ε.Ε

Το Επίσημο Site της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Ευρωπαϊκή Επιτροπή - Αντιπροσωπεία στην Ελλάδα
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα
Συμβούλιο της Ευρώπης

Κυβέρνηση
Βουλή
Γραφείο Πρωθυπουργού
Γραφείο Υφυπουργού στον Πρωθυπουργό
Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και  Αποκέντρωσης
Υπουργείο Ανάπτυξης
Υπουργείο Πολιτισμού
Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας
Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Υπουργείο Γεωργίας
Yπουργείο Εξωτερικών
Υπουργείο Εθνικής Άμυνας
Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Υπουργείο Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων έργων
Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας
Υπουργείο Τύπου και Μέσων Μαζικής
Ενημέρωσης
Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών

http://www.dimos-karpenisiou.gr/

Η ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΟΥ

 Μετά τους απελευθερωτικούς αγώνες κατά των Τούρκων, πολλές πόλεις της Ελλάδας κυρίως όσες έφεραν ξένικα ονόματα, μετονομάστηκαν με το Β.Δ. 3/15 Απριλίου 1833. Μεταξύ τους και το Καρπενήσι, που του δόθηκε το όνομα Καλλιδρόμη. Ο Δήμος Οιχαλίας (αρχική ονομασία του δ. Καρπενησίων), σχηματίστηκε με Β.Δ. της 18ης (30) Σεπτεμβρίου 1836 ως δήμος της επαρχίας Καλλιδρόμης. Κατατάχτηκε στη Β΄ τάξη, με πληθυσμό 2734, έδρα την Οιχαλία (Καλλιδρόμη - Καρπενήσι) και ο δημότης ονομάστηκε Οιχαλιεύς. (Το όνομα Καλλιδρόμη διατηρήθηκε μέχρι την 5η Δεκεμβρίου 1845 όταν, χάρη στην αντίδραση των κατοίκων, μετονομάστηκε πάλι σε Καρπενήσι και η επαρχία σε Ευρυτανίας).

Στο Δήμο συμπεριλήφθηκαν τότε οι οικισμοί - κοινότητες: Οιχαλία [ Καλλιδρόμη (729)], Λάσπη [Αγ. Νικόλαος (250)], Μυρίσι (88), Μιάρα & Αγ. Ανδρέας (67), Μουζίλον (129), Κλαυσίον (114), Μέγα Χωριό (428), Καρύτσα (139), Δερμάτι (64), Μικρό Χωριό (263), Νόστιμον (54), Βουτύρου (152), Κορυσχάδες (137), Γοριανάδες (50), Στένωμα (70), Σπαρτιαί (ακατοίκητος).

Αργότερα προσαρτήθηκαν οι οικισμοί των δήμων : α) Πολιτοχωρίων:  Πολιτοχώριον [Παπαρούσι (162)], Γόλιανη (42), Μηλιώτικα (3), Καλεσμένον (125), Λάστοβο (52), Ερκίτσα (69), Φειδάκια (73) ,   β) Ευρυτάνων [Ανιάδα ,Συγκρέλον]   και  Στεφανίου, Ζευγοστάσια Μηλιώτικα, Μονή Κουμασίων, Μηληά, Σελά, Παυλόπουλον.

http://www.livadia.gr

Ιστορία

Κατά μια παράδοση, η πόλη ονομαζόταν παλαιότερα Μίδεια και ήταν χτισμένη σε λόφο. Αργότερα μετονομάστηκε σε Λεβάδεια από τον Αθηναίο Λέβαδο, που εγκατέστησε τους κατοίκους στην πεδιάδα.

Κατά τους ιστορικούς χρόνους, η Λιβαδειά ήταν περίφημη για το πανάρχαιο Μαντείο του Τροφωνίου, το οποίο είχαν επισκεφθεί και συμβουλευθεί ο Κροίσος, ο Μαρδόνιος, ο Αιμίλιος Παύλος κ.α. Πήρε μέρος στο κοινό των Βοιωτών και ακολούθησε την τύχη των άλλων βοιωτικών πόλεων. Αποτέλεσε μια από τις πόλεις της Βοιωτικής Ομοσπονδίας τον 8ο αι. π.Χ. Το 395 π.Χ. λεηλατήθηκε από τον Λύσανδρο και το 86 π.Χ. από τον Μιθριδάτη, γνώρισε όμως ιδιαίτερη ακμή κατά τον 2ο μ.Χ. αιώνα.

Η αρχαία πόλη ήταν κτισμένη στη δεξιά όχθη της Έρκυνας, και ερείπιά της ήλθαν στο φως μετά από ανασκαφές. Τα περισσότερα (λουτρό, αγορά, δρόμος, μητρώο) καθώς και μεγάλος αριθμός επιγραφών χρονολογούνται από τον 4ο π.Χ. ως τον 3ο μ.Χ. αιώνα. Ο σημαντικότερος όμως αρχαιολογικός χώρος είναι το μαντικό ιερό του Τροφωνίου, το οποίο εντοπίστηκε και ανασκάφηκε στην αριστερή όχθη της Έρκυνας, στο όρος του Αϊ-Λια.

Ποτάμι της Έρκυνας

Το ιερό αυτό άλσος, το οποίο περιγράφει αναλυτικότερα ο Παυσανίας, λειτουργούσε μέχρι την κατάργηση των ειδωλολατρικών τελετουργιών από τον Θεοδόσιο Α΄. Μέσα στο άλσος, εκτός από το ιερό του Τροφωνίου, υπήρχαν χώροι ή κτίσματα αφιερωμένα στη λατρεία της Αγαθής Τύχης, του Αγαθού Δαίμονος, της Αρτέμιδος, του Ερμή, του Διονύσου και θεοτήτων του τοκετού. Υπήρχαν επίσης ο τάφος του Αρκεσίλαου, ιερά του Απόλλωνος και της Δήμητρας, καθώς και ημίεργος ναός του Διός Βασιλέως, προς τιμήν του οποίου τελούνταν κατά τον μήνα Πάναμο τα Βασίλεια, γιορτή με αγώνες και πομπές κανηφόρων που καθιερώθηκε το 371 π.Χ. σε ανάμνηση της νίκης των Βοιωτών στα Λεύκτρα.

Βυζαντινή Περίοδος

Κατά τους πρώτους αιώνες της βυζαντινής περιόδου η πόλη της Λιβαδειάς δεν παρουσίασε ιδιαίτερη ανάπτυξη. Παρακολούθησε της τύχες του Ανατολικού Ιλλυρικού μεταξύ Ανατολής και Δύσης τόσο στις πολιτικές όσο και στις εκκλησιαστικές μεταβολές μέχρι την τελική εκκλησιαστική υπαγωγή του στη δικαιοδοσία του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Η αγροτική οικονομία της πόλης αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα από τις βαρβαρικές επιδρομές του 4ου και των αρχών του 5ου αιώνα, και κατά τη μεταβατική περίοδο του 7ου αιώνα. Κατά τη διοικητική μεταρρύθμιση με την εισαγωγή του θεσμού των «θεμάτων» εντάχθηκε στο θέμα της Ελλάδος και από τον 9ο αιώνα γνώρισε αξιόλογη οικονομική ανάπτυξη μέσα στα πλαίσια της γενικότερης οικονομικής προόδου των θεμάτων του ελλαδικού χώρου.

Η οικονομική ακμή της πόλης των Θηβών ευνόησε την ακμή και της Λιβαδειάς μέχρι τα μέσα του 12ου αιώνα, αλλά οι ληστρικές επιδρομές των Νορμανδών αποδυνάμωσαν την καλλιέργεια και τη βιομηχανία μέταξας στην ευρύτερη περιοχή και περιόρισαν την εμπορική κίνηση.

Φραγκοκρατία - Τουκοκρατία - Νεότεροι Χρόνοι

Μετά την κατάληψη της νότιας Ελλάδας από τους Φράγκους της Δ΄ Σταυροφορίας (1204), η Λιβαδειά παραχωρήθηκε στον «κύριο των Αθηνών» Όθωνα Δελαρός και, έναν αιώνα αργότερα, μετά την ήττα των Φράγκων από τους Καταλανούς στη μάχη του Κηφισού (1311), οι κάτοικοι παρέδωσαν το κάστρο της πόλης στους νικητές με αντάλλαγμα την παραχώρηση προνομίων. Η καταλανική κυριαρχία συνεχίστηκε υπό την επικυριαρχία του βασιλιά της Σικελίας Φρειδερίκου ως τον Μάιο του 1388, οπότε η περιοχή του «δουκάτου των Αθηνών» περιήλθε στον Νέριο Ατζαγιόλι, μέλος φλωρεντινού τραπεζικού οίκου.

Δύο χρόνια μετά την παράδοση της Αθήνας στον Μωάμεθ Β΄ τον Πορθητή (1458), η Λιβαδειά περιήλθε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και αποτέλεσε καζά, που υπαγόταν ως το 1470 στο σαντζάκι Τρικάλων και αργότερα στο σαντζάκι Ευρίπου. Τον 16ο αιώνα η Λιβαδειά ήταν χάσι Οθωμανών αξιωματούχων και από την Τρίτη ή τέταρτη δεκαετία του 17ου υπήρξε βακούφι της Μέκκας ή, κατ' άλλους, της Μεδίνας. Τον 18ο αιώνα η πρόσοδος του καζά της Λιβαδειάς αφιερώθηκε στο Γενί-Τζαμί του Σκούταρι, που το είχε ιδρύσει η σύζυγος του σουλτάνου Μεχμέτ Δ΄.

Παρά τις καταστροφές που είχε υποστεί η Λιβαδειά από τις πολεμικές συγκρούσεις στη Βοιωτία κατά τη διάρκεια του Τουρκοβενετικού πολέμου του 1684-1699 και συγκεκριμένα το 1694 και το 1695, από τις αρχές του 18ου αιώνα οι συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί βοήθησαν στην ανάπτυξη της οικονομικής δραστηριότητας: μετά την αφιέρωση των προσόδων στο Γενί-Τζαμί χορηγήθηκαν στους κατοίκους προνόμια, με συνέπεια την ενίσχυση του κοινοτικού θεσμού και τη δημιουργία μιας τάξης αρχόντων. Ο βοεβόδας δεν μπορούσε να λάβει καμία απόφαση χωρίς τη συγκατάθεση των κοτζαμπάσηδων. Δέκα περίπου οικογένειες αποτελούσαν την αριστοκρατία της γης και της πόλης, που τη σύμπνοιά τους δεν μπόρεσε να διασπάσει ο Αλή πασάς, παρά την πίεση που ασκούσε στον καζά της Λιβαδειάς. Έτσι η πόλη, που στα τέλη του 18ου αιώνα χαρακτηριζόταν ως «η μεγαλύτερη της Βοιωτίας», καθώς βρισκόταν στον εμπορικό δρόμο Πελοποννήσου-Μακεδονίας, είχε «αξιόλογη πραγματεία εις μαλλιά, σιτάρι, ρύζι, τα οποία χορηγεί εις άλλα μέρη της Ελλάδος και ξένων τόπων».

Παρά το γεγονός ότι το ρεύμα της μετανάστευσης υπήρξε περιορισμένο, από τη Λιβαδειά προήλθαν άνδρες που διακρίθηκαν στις ελληνικές παροικίες της Ρωσίας και της κεντρικής Ευρώπης. Εκτός από τον Λάμπρο Κατσώνη, από τη Λιβαδειά και την περιοχή της κατάγονταν κληρικοί, λόγιοι και έμποροι της διασποράς.

Στις παραμονές της Επανάστασης, η Γκιαούρ Λιβαδειά, όπως την ονόμαζαν οι Τούρκοι για τον πολυάριθμο ελληνικό πληθυσμό της, είχε 10.000 Έλληνες κατοίκους, που επιδίδονταν στη γεωργία, το εμπόριο και τη βιοτεχνία. Το 1820 η πόλη ήταν το κέντρο των ενεργειών της Φιλικής Εταιρείας, στην οποία είχαν μυηθεί οι πρόκριτοί της. Ο Αθανάσιος Διάκος, που είχε αναλάβει την αρχηγία των όπλων της Λιβαδειάς, σε συνεργασία με τον σύντροφό του Βασίλη Μπούσγο και με τους προκρίτους Ιωάννη Λογοθέτη, Ιωάννη Φίλωνα και Λάμπρο Νάκο, προετοίμασαν την εξέγερση. Τη νύχτα της 28ης προς την 29η Μαρτίου οι επαναστάτες είχαν συγκεντρωθεί στον λόφο του Προφήτη Ηλία. Και όταν ο Τούρκος διοικητής Χασάν αγάς απέρριψε την πρόταση του Διάκου για παράδοση, άρχισε η επίθεση. Στις 31 Μαρτίου, οι Τούρκοι, που είχαν κλειστεί στον πύργο Ώρα, παραδόθηκαν και την 1η Απριλίου, σε πανηγυρική δοξολογία στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, οι επίσκοποι Σαλώνων, Ταλαντίου και Αθηνών ευλόγησαν την επαναστατική σημαία του Διάκου.

Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης η πόλη δοκιμάστηκε επανειλημμένα από τις τουρκικές στρατιές που κατευθύνονταν στην Πελοπόννησο, και στην περιοχή δόθηκαν οι τελευταίες μάχες του Αγώνα. Κατά τις επιχειρήσεις του 1828 στην Ανατολική Στερεά με επικεφαλής τον Δημήτριο Υψηλάντη, οι Τούρκοι που βρίσκονταν στη Λιβαδειά πολιορκήθηκαν από το σώμα του Βάσου Μαυροβουνιώτη και από άτακτο ιππικό, και στις 5 Νοεμβρίου 1828 παρέδωσαν την πόλη. Νέο τουρκικό σώμα υπό τον Μαχμούτ πασά κατέλαβε και πάλι τη Λιβαδειά, αναγκάστηκε όμως να την εγκαταλείψει τις 8 Φεβρουαρίου 1829, για να αποφύγει την κύκλωση. Αμέσως η Λιβαδειά άρχισε να ανασυγκροτείται. Οι κάτοικοι που είχαν καταφύγει σε άλλες περιοχές επανήλθαν, άρχισε η λειτουργία σχολείου με τη φροντίδα του Καποδίστρια, και το 1841 η πόλη ήταν ένα από τα εύρωστα οικονομικά κέντρα του νεοελληνικού κράτους.

http://www.amfissa.gov.gr/

Η Άμφισσα απέχει 180 χιλιόμετρα από την Αθήνα και 100 χιλιόμετρα από την Πάτρα. Το κλίμα της περιοχής είναι ξηρό πολύ υγιεινό αν και κάπως ψυχρότερο όσο ανεβαίνουμε βόρεια. Η γεωγραφική θέση είναι ευνοϊκή για τον τουρισμό λόγω του ότι απέχει μόλις 13 χιλιόμετρα από την παραλία της Ιτέας και 20 χιλιόμετρα από τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών και 30 χιλιόμετρα από την ιστορική πόλη του Γαλαξιδίου. Επίσης η εύκολη πρόσβαση στα βουνά του Παρνασσού και της Γκιώνας είναι ευνοϊκή για χειμερινό τουρισμό.

Η Άμφισσα πλαισιώνεται από ένα πανέμορφο ελαιώνα με δένδρα ηλικίας πολλών εκατοντάδων χρόνων. Αναφέρεται ότι ο ελαιώνας αυτός είναι ο πιο παλιός στον κόσμο. Αναφορές για αυτόν βρίσκουμε σε πολλά αρχαία κείμενα περιηγητών.

Στο παρελθόν η καλλιέργεια της ελιάς αποτελούσε κύρια πηγή εισοδήματος για τους κατοίκους της περιοχής. Σήμερα εξακολουθεί να καλλιεργείται παράγοντας τις φημισμένες ελιές Αμφίσσης που ξεχωρίζουν για το μέγεθος και την γεύση τους.

Είναι αρχαία πόλη, και πατρίδα τον Εσπερίων Λοκρών με 70.000 κατοίκους (σύμφωνα με τον Παυσανία το 180 μ.Χ.). Το όνομά της προέρχεται πιθανόν από το όνομα της κόρης του Μάκαρος (που ήταν γιός του Αίολου), αλλά σύμφωνα και με κάποιες πηγές από το ρήμα "αμφιέννυμι" που συμαίνει περιτριγυρισμένος (επειδή η πόλη είναι περιτριγυρισμένη από βουνά). Το 338 π.Χ. κατά τον Γ' Ιερό Πόλεμο καταστράφηκε από τον Φίλλιπο Β' της Μακεδονίας. Το 30 π.Χ. η πόλη κατοικήθηκε απο Αιτολούς και έγινε πολύ δημοφιλής. Κατά τα Βυζαντινά χρόνια και αργότερα μετονομάσθηκε σε Σάλωνα και κατά το Μεσαίωνα δέχθηκε την εισβολή των Φράγκων όπου και δημιούργησαν τη Βαρωνία των Σαλώνων.

Το 1821 κατά την Επανάσταση ήταν η πρώτη πόλη που επαναστάτησε κάτω από την αρχηγία των Πανουργιά, Γκούρα και του Μητροπολίτη Ησαΐα. Στις 27 Ματρίου εισέβαλε ο Πανουργιάς στην πόλη και στις 10 Απριλίου ο Κάστρο των Σαλώνων αλώθηκε. Τα Σάλωνα (Άμφισσα) έγιναν η πρωτεύουσα της Ανατολικής Στερεάς Ελλάδας ακολουθώντας η εγκατάσταση του Αρείου Πάγου των Σαλώνων, όπου ψηφίσθηκε η Διακήρυξη του Συντάγματος της Ανατολικής Στερεάς.

Σήμερα η Άμφισσα είναι η πρωτέυουσα του Νομού Φωκίδας, κατοικούν 12.000 άτομα και είναι το κέντρο όλων των δημόσων υπηρεσιών στην περιοχή. Υπάρχει ένα σύγχρονο Δημόσιο Νοσοκομείο, Πρωτοδικείο, Πολιτιστικό Κέντρο, Φυλακές, Αρχαιολογικό και Πολιτισμικό Μουσείο, Δημοτική Βιβλιοθήκη με 40.000 βιβλία που συνεχώς προστήθενται νέα βιβλία, Τράπεζες, Δημοτικό Conservatory και Αθλητικό Κέντρο, Πολιτιστικοί και Αθλητικοί Σύλλογοι. Στην πόλη υπάρχουν επίσης, ΤΕΙ όπου λειτουργεί Τμήμα Τουριστικών Επαγγελμάτων, Λύκεια, Γυμνάσια, Δημοτικά Σχολεία, Σχολή Νοσοκόμων, και άλλα Εκπαιδευτικά και Επαγγελματικά Ιδρύματα.

Παρά το πέρασμα του χρόνου, υπάρχουν ακόμα διατηρημένες παραδοσιακές βιοτεχνίες : Βυρσοδεψεία στην παραδοσιακή γειτονία με το όνομα Χάρμαινα, κουδουνάδικα και σχοινοποιεία. Η Άμφισσα είναι γνωστή για τις διαδεδομένες πολιτιστικές εκδηλώσεις της (Φωκικά, Καρναβάλι) Οι επισκέπτες πρέπει να επισκεφθουν τον Μητροπολιτικό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, για να δουν τις τοιχογραφίες του γνωστού ζωγράφου Σπύρου Παπαλουκά, το Κάστρο των Σαλώνων, που είναι η Ακρόπολη της πόλης με ερείπια από όλα τα αρχιτεκτονικά είδη.

Κοντά στην πόλη βρίσκεται ο Ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, ένα θαυμάσιο κομμάτι τέχνης, που είναι μια βυζαντινή εκκλησία του 11ου ή 12ου αιώνα. Στην βάση του λόφου Κόφινα, υπάρχει ένας κωνικός βράχος που μέσα του υπάρχει ένας Μυκηναϊκός Τάφος με όνομα "Λυκότρυπα". Υπάρχουν επίσης Ρωμαϊκά και Βυζαντινά μωσαϊκά όπως αυτό του Βαπτηστηρίου (3ος - 4ος αιώνας), και τα ερείπια της μιας βασιλικής εκκλησίας. Τέλος στην Άμφισσα υπάρχουν πολλά παλιά αρχοντικά και νεοκλασσικά κτήρια με ανάγληφες παραστάσεις και ζωγραφισμένα από τους τοπικούς ζωγράφους της εποχής.